Σκηνοθεσία: Sam Mendes
Σενάριο: Richard Yates(novel), Justin Haythe
Πρωταγωνιστούν: Leonardo DiCaprio, Kate Winslet, Kathy Bates, Michael Shannon

Μουσική: Thomas Newman

Διάρκεια: 119 λεπτά


Βρισκόμαστε στην Αμερική της δεκαετίας του '50 και συγκεκριμένα σε προάστιο του Κονέκτικατ. Παρακολουθούμε τον Φρανκ (Leonardo DiCaprio) και την Έιπριπ (Kate Winslet), ένα συνηθισμένο μεσοαστικό ζευγάρι στην προσπάθεια που κάνουν για να σώσουν το γάμο τους. Η Έιπριλ θέλει να βιώσει καινούργιες καταστάσεις, θέλει να δημιουργήσει νέα δεδομένα, έχει όνειρα. Ο Φρανκ όμως δεν δείχνει διατεθειμένος να μπει σε αυτά τα όνειρα, δεν θέλει να ρισκάρει και να ζήσει "έξω απ' τα νερά του". Αυτή η ασυμφωνία χαρακτήρων λοιπόν είναι που θα οδηγήσει το ζευγάρι σε ρήξη με ότι αυτό συνεπάγεται.

Βασιζόμενο στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Richard Yates (1961) το σενάριο αποτελεί μεγάλο ατού για τον Sam Mendes. Δεν είχε λόγο να πονοκεφαλιάζει λοιπόν για το σενάριο και έτσι μας παρουσίασε μια σκηνοθετικά αρκετά καλή ταινία με ελάχιστα λάθη. Άξιες αναφοράς είναι και 2-3 σκηνές χωρίς κείμενο που είναι άψογα τοποθετημένες χρονικά.

Ήρθε η ώρα όμως να πούμε μερικά πραγματάκια και για την μεγάλη νικήτρια των φετινών χρυσών σφαιρών Kate Winslet, η οποία μάγεψε με τις ερμηνείες της τόσο Revolutionary Road όσο και στο The Reader και έτσι απέσπασε τις χρυσές σφαίρες Α' και Β' γυναικείου ρόλου.
Είναι γεγονός ότι υποστήριξε στο μέγιστο το ρόλο της αλλά πιστεύω πως και ο ρόλος της την "υποστήριξε" κατά κάποιο τρόπο. Μπορούμε να πούμε ήταν εύκολος για την συγκεκριμένη ηθοποιό, διότι όπως έχει αποδείξει μπορεί άνετα να υποδυθεί αψεγάδιαστα έναν δραματικό ρόλο.

Και πάμε τώρα στον "οικογενειάρχη" της ταινίας...
Πρώτη φορά που ο Leonardo DiCaprio υποδύεται τον σύζυγο+πάτερα και δυστυχώς για αυτον δεν μας πείθει. Ίσως είναι δύσκολο να βγάλει τον νεαρό ΝτιΚαπριο από μέσα του. Ίσως πάλι να είναι και νωρίς. Δεν ξέρω τι φταίει γι' αυτό, αλλά καλό είναι να αρχίσει να συνηθίζει στην ιδέα πως οι ρόλοι του 20αρη τελειώνουν για αυτόν, άλλωστε πλησιάζει τα 35 ο mr. Frank Wheeler...

Η ταινία ανάμεσα στα δυνατά της χαρτιά για τα βραβεία όσκαρ έχει την εξαιρετική ερμηνεία του Michael Shannon στον ρόλο του παράφρονα μαθηματικού (Υποψ. Όσκαρ Β' Ανδρικού) , αλλά και τα μοναδικά κουστούμια του Γάλλου σχεδιαστή Albert Wolsky (Υποψ. Όσκαρ Ενδυματολογίας).

Πρόκειται ίσως για την πρώτη καλή ταινία του 2009.
Ελπίζω όμως να δούμε και άλλες παρόμιες προσπάθειες στο μέλλον στην ξεχασμένη από το Χολιγουντ κατηγορία των κοινωνικών-δραματικών ταινιών.

Σκηνοθεσία: Baz Luhrmann
Σενάριο: Baz Luhrmann
Πρωταγωνιστούν: Hugh Jackman, Nicole Kidman, Brandon Walters

Μουσική: David Hirschfelder

Διάρκεια: 166 λεπτά
Budget: $ 130.000.000

Βρισκόμαστε στη μακρινή Αυστραλία και χρονικά λίγο πριν το ξέσπασμα του Β' Παγκοσμίου πολέμου. Όλα ξεκινούν όταν η λαίδη Άσλεϋ (Nicole Kidman) κληρονομεί μια τεράστια έκταση γης που οι μεγαλοκτηματίες της περιοχής θέλουν να σφετεριστούν.
Εκείνη θα βρει όμως τον άξεστο ντρόβερ (Hugh Jackman) και θα συνεργαστούν για να μην επιτρέψουν κάτι τέτοιο. Παράλληλα δεν θα αργήσει να δημιουργηθεί και ένα ρομαντικό παιχνίδι ανάμεσα τους.

Ο Αυστραλός σκηνοθέτης (Baz Luhrmann) μετά από 7 χρόνια απουσίας (με τελευταία ταινία το Moulin Rouge του 2001) επιστρέφει δυναμικά (;) με την μεγαλύτερη κινηματογραφική παραγωγή στην ιστορία της Αυστραλίας. Το θέμα είναι όμως αν αξίζουν όλα αυτά τα χρήματα (130 *μύρια) κύριε σκηνοθέτα...
Οι φιλοδοξίες και τα όνειρα του Luhrmann δεν βοήθησαν την ταινία να δημιουργήσει χαρακτήρα ούτε να γίνει αληθινή.
Παρόλ' αυτά η χρήση της κάμερας σε γενικές γραμμές ήταν πολύ καλή όπως και η παρουσίαση της πατρίδας του από τουριστικής άποψης.

Το μεγάλο πρόβλημα όμως δυστυχώς ή ευτυχώς το έχει το σενάριο.
Ο Luhrmann δεν έδωσε κάτι το ξεχωριστό στην ταινία του ούτε στη σεναριακή της υπόσταση και έτσι αναγκαστικά έμεινε με τους κλασικούς διαλόγους και το επίσης συνηθισμένο χάπι έντ.

Και έρχομαι τώρα στον Ντροβερ:
Ο Hugh Jackman φέτος θα είναι ένας από τους τυχερούς του Χόλιγουντ καθώς θα παρουσιάσει τα φετινά Όσκαρ στις 22 Φεβρουαρίου αλλά θα αποκτήσει και το δικό του αστέρι στη λεωφόρο της δόξας στο Λος Άντζελες.
Παρόλ' αυτά όμως προκοπή δεν είδαμε διότι ο ηθοποιός-σέξι άντρας (σύμφωνα με το περιοδικό Peoples) αρκέστηκε σε μια μέτρια ερμηνεία που σίγουρα δεν θα μαγέψει ούτε καν τις θαυμάστριες του.

Για την κακή χημεία ανάμεσα στους πρωταγωνιστές μας όμως, μερίδιο ευθύνης έχει και η Nicole Kidman.
Χλιαρή αν όχι ψυχρή στην ερμηνεία της η λαίδη δεν δανείζει καθόλου από την υποτιθεμένη λάμψη της στην ταινία. Σίγουρα το προσποιητό ύφος δεν βοήθησε πότε κανέναν αγαπητή κατά τ' άλλα Νικόλ.

Η ταινία θα μπορούσαμε να πούμε ότι σώζεται από τους δεύτερους+ ρόλους όπως αυτός του μικρού Brandon Walters αλλά και του κακού της παρέας David Wenham που είναι πραγματικά άψογοι.
Πολύ καλή δουλειά όμως και από την 2 φορές βραβευμένη με Όσκαρ Catherine Martine που σχεδίασε τα 2.000 κοστούμια της ταινίας.

Τέλος, στα θετικά πρέπει να προσθέσουμε και το γεγονός ότι τα γυρίσματα έγιναν εξ ολοκλήρου σε φυσικό περιβάλλον και όχι σε στούντιο, κάτι εξαιρετικά σπάνιο για σύγχρονη παραγωγή.

Σκηνοθεσία: Αργύρης Παπαδημητρόπουλος
Σενάριο: Βασίλης Χαραλαμπόπουλος
Πρωταγωνιστούν: Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, Δημήτρης Ήμελλος,
Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου, Κώστας Βουτσάς
Μουσική: Soumka
Διάρκεια: 90 λεπτά

Δυο αγαπημένα (;) αδελφάκια, ο Μιχάλης (Β. Χαραλαμπόπουλος) και
ο Νώντας (Δ. Ήμελλος) έρχονται πιο κοντά όταν ο ένας από τους δυο
μπλέκει με την μαφία πολύ άσχημα και χρειάζεται χρήματα.
Αυτά που βγάζουν όμως από το γραφείο τελετών που δουλεύουν δεν φτάνουν
ούτε για τους τόκους και έτσι μια ωραία μέρα αποφασίζουν να βγάλουν
τα υπόλοιπο ληστεύοντας τράπεζες.
Τα σχέδια τους όμως διαλύονται όταν μπλέκονται σε αυτά μια
ερωτεύσιμη μυστική αστυνομικός, ένα ζευγάρι σκληροπυρηνικών
εκτελεστών και ολόκληρη η ελληνική μαφία.

Το πρώτο πράγμα που θα 'θελα να σχολιάσω για αυτή την ταινία είναι
το θαυμάσιο κάστινγκ. Η διανομή των ρόλων έγινε τέλεια με μόνη
εξαίρεση την κάπως ψυχρή Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου (Λένα).

Δεν θα μπορούσα να ξεχάσω βέβαια το απίθανο δίδυμο Μιχάλης
Ιατρόπουλος (Μάκης) + Γεράσιμος Σκιαδαρέσης (Κώστας) που δίνουν
πραγματικό ρεσιτάλ (βλ. Pulp Fiction, J.Travolta, S.Jackson).

Ευχάριστη έκπληξη είναι και ο Κώστας Βουτσάς
που με έναν ρόλο απόλαυση μας κερδίζει όσο πότε.

Τέλος, πρέπει να αναφέρω οπωσδήποτε πως η συγκεκριμένη ταινία είναι η
πρώτη σεναριακή απόπειρα του Β. Χαραλαμπόπουλου αλλά και η
πρώτη σκηνοθετική (μεγάλου μήκους) προσπάθεια του Α. Παπαδημητρόπουλου .
Και οι δυο τους τα πήγαν πολύ καλά και ειδικά ο Β.Χ. που μας παρουσίασε
και κάτι που δεν περιμέναμε.

Μια "εύπεπτη" κωμωδία με εξαιρετικό καστ που θα είναι σίγουρα
και η επόμενη εισπρακτική επιτυχία στην χώρα μας.

Σκηνοθεσία: Νίκος Ζαπατίνας
Σενάριο: Κάτια Κισσονέργη
Πρωταγωνιστούν: Πέτρος Φιλιππίδης, Θανάσης Τσαλταμπάσης, Κώστας Αποστολάκης Θέμις Μπαζάκα, Τάσος Κωστής, Χρήστος Σιμαρδάνης
Μουσική: Έλλη Κοκκίνου
Διάρκεια: 120 λεπτά

Τρεις φίλοι σερβιτόροι (Ηλίας,Θωμάς,Βαγγέλης) έχοντας αντιληφθεί πως τους πνίγουν
τα χρέη και οι υποχρεώσεις αποφασίζουν να οργανώσουν μια ληστεία και να εξαφανίσουν
όλα τα χρυσαφικά και τα δαχτυλίδια που βρίσκονται στο σπίτι του Κυρίου Λάμπρου,
εργοδότη του Βαγγέλη και ενεχυροδανειστή.
Το σχέδιο είναι απλό και έξυπνο διότι ο Ηλίας-τσιλιαδόρος θα ντυθεί αστυνομικός γιατί
έτσι δεν θα κινήσει υποψίες. Όλα όμως πάνε στραβά μετά από μια σειρά συμπτώσεων που
τους οδηγούν όλους στο τμήμα.

100 χρονιά μετά τη γέννηση του παραγωγού της πρωτότυπης ταινίας Φιλοποίμην Φίνου
και 50 μετά από την πρεμιέρα της ταινίας του Αλέκου Σακελάριου με τον ανεπανάληπτο Κ.
Χατζηχρήστο έρχεται το πολυαναμενόμενο remake με σκηνοθέτη αυτή τη φορά τον Ν.Ζαπατίνα και πρωταγωνιστή τον -κατά τη γνώμη μου καταλληλότερο- Π. Φιλιππίδη.

Ο καινούργιος Ηλίας έρχεται την κατάλληλη στιγμή. Έρχεται σε εποχή παγκόσμιας
οικονομικής κρίσης και είναι πιο επίκαιρος από ποτέ.
Ευχάριστη έκπληξη είναι πως στους συντελεστές δεν βλέπουμε την πρόθεση καθαρής αντιγραφής όπως συνήθως συμβαίνει με τα remake αλλά βλέπουμε την διάθεση που έχουν να υποστηρίξουν κάτι νέο μέσα στην παλιά ταινία.
Γι αυτό ευθύνεται περισσότερο η Κάτια Κισσονέργη (σεναριογράφος) που έκανε την
αλλαγή-προσαρμογή του σεναρίου και κατάφερε να το φέρει στην σημερινή πραγματικότητα.
Επίσης η πολύ καλή φωτογραφία είναι και αυτή ένα θετικό στοιχείο για την ταινία, ενώ
αντιθέτως η μέτρια σκηνοθεσία του Ν.Ζαπατίνα μας απογοητεύει βάσει των προσδοκιών μας.

Στο ερμηνευτικό κομμάτι τώρα αρχικά πρέπει να παραδεχτώ το ταλέντο του Π. Φιλιππίδη διότι αν εξαιρέσουμε μερικές υπερβολές του είναι ερμηνευτικά άψογος σε έναν ομολογουμένως
δύσκολο ρόλο. Δύσκολο διότι είναι αναπόφευκτη η σύγκριση του
με τον Ηλία του 1958 Κ. Χατζηχρήστο.
Στην ταινία όμως πέρα από τον Π. Φιλιππίδη ξεχωρίζουν
ο Χρήστος Σιμαρδάνης και ο Δημήτρης Λιόλιος.
Το υπόλοιπο καστ είναι σε γενικές γραμμές μέτριο.

Ο "Ηλίας του 2008" είναι μια καλή επιλογή για κάποιον που
θέλει οπωσδήποτε να δει ελληνική παραγωγή.
Ξεφεύγει κάπως από τη μετριότητα και ικανοποιεί όλες τις ηλικίες.


Ακολουθούν το τρέιλερ της ταινίας και κάποιες σκηνές από τον Ηλία του 1958

Ελληνικός Τίτλος: Γόμορρα
Σκηνοθεσία: Matteo Garrone
Σενάριο: Roberto Saviano (βιβλίο), Matteo Garrone
Πρωταγωνιστούν: Toni Servillo, Gianfelice Imparato
Μουσική: Massive Attack
Budget: $ 6,200,000
Διάρκεια: 135 λεπτά

Καμόρα ή αλλιώς σύγχρονα Γόμορρα!
Η ταινία "Γόμορρα" παρουσιάζει πέντε ιστορίες με
ανθρώπους που σταδιακά αποκτούν όλο και μεγαλύτερη
σχέση με την Καμόρα, την παλαιότερη μαφιόζικη οργάνωση
της Ιταλίας.

Πέντε ιστορίες με διαφορετικούς ήρωες, διαφορετικό
θέμα αλλά με το ίδιο βίαιο φινάλε.

Η Καμόρα είναι μεγάλη εγκληματική μυστική οργάνωση που
δραστηριοποιείται στην Καμπανία της Ιταλίας.
Ελέγχοντας τη Νάπολη και τις γύρω περιοχές σε τομείς,
όπως ναρκωτικά και τζόγος, έχει καταφέρει να δρα
ανενόχλητη μέχρι και σήμερα, ενώ από την δεκαετία του
'70 έχει σκοτώσει πάνω από 4.000 ανθρώπους.

Η οργάνωση έγινε βιβλίο, το βιβλίο έγινε bestseller
και το bestseller έγινε ταινία.

Ο Matteo Garrone λοιπόν μας παρουσιάζει τη δουλειά του
29χρόνου συγγραφέα Roberto Saviano με τη δική του
σκηνοθετική ματιά. Βέβαια (ευτυχώς ή δυστυχώς) αυτό
κάνει την ταινία να μοιάζει περισσότερο με πολεμικό ρεπορτάζ.

Παρολ' αυτά δεν έχει καμία σχέση με τις γκλαμουράτες χολιγουντιανές
γκαγκστερικές ταινίες που έχουμε δει,
αλλά αντιθέτως φανερώνει αλήθειες και στοιχεία πιο
ρεαλιστικά από οποιαδήποτε άλλη ταινία του είδους της.

Η ταινία απέσπασε το μεγάλο βραβείο της επιτροπής του φετινού
φεστιβάλ των Καννών δίκαια, διότι είναι ταινία
αληθινή, διαφορετική αλλά και απλή. Όλα αυτά σε
συνδυασμό με εκ των έσω αποκαλύψεις δημιουργούν κλίμα
προβληματισμού, κάτι που λείπει από πάρα πολλές ταινίες.

Γενικά η ταινία, πέρα από το θέμα που πραγματεύεται,
(ηθική εξόντωση, διαμόρφωση προσωπικοτήτων κτλ.) δεν
έχει να επιδείξει κάτι το ιδιαίτερο παραπέρα.

Δεν ξέρω αν αυτό που είδα είναι όλη η αλήθεια για την μαφία και τις δραστηριότητες της ή ένα μέρος αυτής, είμαι σίγουρος όμως πως αυτό το σκληρό 'μαφιόζικο δράμα' δεν θα περάσει απαρατήρητο.

Είδος: Δράση
Σκηνοθεσία: Ben Stiller
Σενάριο: Ben Stiller, Justin Theroux, Etan Cohen
Παραγωγή: Ben Stiller, Stuart Cornfeld, Eric McLeod
Πρωταγωνιστούν: Ben Stiller, Robert Downey Jr. , Jack Black, Jay Baruchel, Brandon T. Jackson, Steve Coogan
Διάρκεια: 107 λεπτά

Βρισκόμαστε στα γυρίσματα ταινίας με θέμα τον πόλεμο του Βιετνάμ. Αυτή η πολεμική ταινία με το τεράστιο budget και τους ακριβοπληρωμένους άχρηστους ηθοποιούς θα καταφέρει να γίνει επιτυχία χάρη σε ανθρώπους σαν τον τρελαμένο παραγωγό της που θα δημιουργήσουν πραγματικές σκηνές ρίχνοντας τους ηθοποιούς στο στόμα του λύκου.

Μια από τις πρώτες κωμωδίες της σεζόν και μάλλον και μια από τις χειρότερες είναι η πολυαναμενόμενη τροπική καταιγίδα που περισσότερο καταστροφικό τυφώνα θυμίζει παρά καταιγίδα.

Στην ταινία πρωταγωνιστούν μερικά από τα μεγάλα ονόματα του χόλιγουντ κάτι που σώζει το όλο εγχείρημα από την καταστροφή.
Όμως η μέτρια σκηνοθεσία και η υπερβολή δεν σώζονται από καλούτσικες ερμηνείες.

Το σενάριο διαθέτει έξυπνες ιδέες αλλά πολύ λίγες από αυτές είναι χρονικά σωστά τοποθετημένες.
Οι περισσότεροι διάλογοι περιλαμβάνουν χοντροειδή αστεία που φτάνουν ακόμη και στο σημείο να θίγουν άτομα με ειδικές ανάγκες. Αυτό δεν τιμά ιδιαίτερα τους σχετικά άπειρους σεναριογράφους που δεν υπολογίζουν τίποτα μπροστά στις υποτιθέμενες σκηνές άφθονου γέλιου.

Ωστόσο, θα ήταν τραγική παράληψη να μην αναφέρω στα λίγα θετικά της ταινίας την υπέροχη ερμηνεία του Tom Cruise σε ρόλο έκπληξη που καταφέρνει μόνο σε λίγα λεπτά να μαγέψει και στο φινάλε να κλέψει την παράσταση.
Επίσης αρκετά καλή ήταν η αρχική ιδέα για την σεναριακή βάση αλλά και η "ταινία μέσα σε ταινία" που έχουμε καιρό να δούμε.

Σκηνοθεσία: Pierre Schoeller
Σενάριο: Pierre Schoeller
Πρωταγωνιστούν: Guillaume Depardieu, Max Baissette ,Judith Chemla

Μια άστεγη μητέρα θα εμπιστευτεί την τύχη του 5χρονου γιου της σε έναν
ηθελημένα άστεγο άντρα κάπου στο δάσος των Βερσαλλιών. Ο άντρας αυτός σιγά
σιγά θα τον αγαπήσει σαν να ταν γιος του και θα κάνει τα πάντα για να τον
μεγαλώσει παρ όλες τις δυσκολίες που θα αντιμετωπίσει.

Ο σαρανταεπτάχρονος Πιερ Σελέρ με την τρίτη του σκηνοθετική απόπειρα βάζει τον
πήχη ψηλά.
Η ταινία του είναι σκηνοθετικά πολύ καλή, κάτι εξαιρετικά δύσκολο
για έναν τόσο νέο σκηνοθέτη. Σεναριακά, αν και λιτή, γεμίζει τον θεατή με
ευκολία λόγο της πυκνής της δομής.

Οι ερμηνείες στο σύνολο τους είναι καλές με εκείνη του Max Baissette ως Ενζο
να ξεχωρίζει.

Ο νεαρός γάλλος με την πρώτη του κινηματογραφική εμπειρία μας δωρίζει μια
πανέμορφη γλυκιά ερμηνεία. Παρόλο που βρίσκεται στα πρώτα του βήματα λοιπόν
καταφέρνει τα ακατόρθωτα και παντρεύει την αθωότητα με την ωριμότητα.

Ένα υπέροχο παραμυθένιο “Survivor” με εντάσεις και δυσκολίες.


Στα πλαίσια του 14ου διεθνούς φεστιβάλ κινηματογράφου της Αθήνας.

Είδος: Δράση
Σκηνοθεσία: Timur Bekmambetov
Σενάριο: Michael Brandt, Derek Haas, Chris Morgan
Παραγωγή: Jason Netter, Jim Lemley, Marc Platt
Πρωταγωνιστούν: James McAvoy, Morgan Freeman, Angelina Jolie
Διάρκεια: 110 λεπτά


Υπαλληλάκος γραφείου, που πλησιάζει τα άντα με ζωή ρουτίνας, αποφασίζει να πει ναι σε μια αδελφότητα εκτελεστών που τον πλησιάζει θέλοντας να τον εντάξει στο δυναμικό της. Εκπαιδεύοντας τον σκληρά τον μετατρέπουν σε δυνατό τους χαρτί και τον χρησιμοποιούν μέχρι τη στιγμή που θα στραφεί εναντίον τους.

Αναπάντεχη χολιγουντιανή εισπρακτική επιτυχία από έναν σχετικά νέο σκηνοθέτη. Το όνομα του Τιμούρ Μπεκμαμπέτοφ. Ο ρώσος (γεννημένος στο Καζακστάν) σκηνοθέτης κατάφερε με την 8η ταινία του να μας πει πως έχει πάρα πολλά να προσφέρει από δω κ πέρα.

Εφέ, απρόσμενες ανατροπές και βία είναι τα κύρια χαρακτηριστικά της ταινίας που πρέπει να προλάβετε στις αίθουσες.

Ερμηνευτικά άψογη Τζολί σε είδος ρόλου που γνωρίζει πολύ καλά (Lara Croft),
μέτριος ΜακΑβοι , ικανοποιητικός Φρίμαν.

Η υπερβολική δόση φαντασίας που με την πολυπλοκότητα της αφήνει κενά είναι
ένα από τα αρνητικά, όπως επίσης και οι λάθος υπολογισμοί στο χρόνο που δεν
άφησαν την ιστορία να ξεδιπλωθεί σωστά καθώς για μια τέτοια πλοκή χρειάζεται τρίωρο.

Ωστόσο, αυτή η ταινία είναι αναμφισβήτητα ένα νέο σημείο αναφοράς για ταινίες τύπου Matrix.

Ελληνικός Τίτλος: Οι επίλεκτοι
Είδος: Δράση
Σκηνοθεσία: José Padilha
Σενάριο: Bráulio Mantovani, Rodrigo Pimentel, José Padilha
Παραγωγή: Marcos Prado, José Padilha
Πρωταγωνιστούν: Wagner Moura, Caio Junqueira, André Ramiro
Διάρκεια: 118 λεπτά

Ρίο 1997

Λίγες μέρες πριν την επίσκεψη του Πάπα Ιωάννη Παύλου II στον τοπικό αρχιεπίσκοπο και η βραζιλιάνικη μεγαλόπολη δεν είναι έτοιμη για κάτι τέτοιο.
Ο λόγος είναι το δαιδαλώδες δίκτυο διαφθοράς
που έχει σκεπάσει την πόλη και έχει αποδεκατίσει
την αστυνομία.
Υπάρχει όμως ένα σώμα γνωστό ως BOPE που
διαθέτει επίλεκτους αστυνομικούς εκπαιδευμένους
σκληρά και έτοιμους να φέρουν εις πέρας αποστολές
που οι απλοί αστυνομικοί δεν έχουν την δυνατότητα.
Η αποστολή τους τώρα είναι να κοιμηθεί ήσυχα ο
Παπας και έτσι λοιπόν ξεκινα η επιχείρηση "αγιοσύνη".

Παράλληλα ο σκηνοθέτης μας παρουσιάζει τις ζωές δυο νέων επίλεκτων της BOPE καθώς και τα διλήμματα που αντιμετωπίζει ο αρχηγός της ομάδας αναζητώντας τον αντικαταστάτη του.

Για την ταινία αυτή έχουν ακουστεί πολλά αλλα εγώ θα σταθώ στα γεγονότα
και όχι στις εικασίες.
Η συγκεκριμένη ταινία λοιπόν προτού βγει στις αίθουσες είχε φτάσει στα χέρια 11 εκατομμυρίων βραζιλιάνων που την είχαν δει παράνομα φυσικά.
Παρόλα αυτά και μετά την πρεμιέρα της έγινε η μεγαλύτερη εισπρακτική
επιτυχία για φέτος στη χωρα της γεγονός στο οποιο βοηθησε και το οτι είναι
μια από τις μεγαλύτερες βραζιλιάνικες παραγωγές των τελευταίων ετών.

Όλα αυτά λοιπόν έδειχναν την εμπορική επιτυχία της ταινίας χωρίς να της δίνουν
ποιοτική αξια, κάτι που ήρθε λίγο αργότερα με την κατάκτηση της Χρυσής Άρκτου στο
Φεστιβάλ του Βερολίνου.
Με εξαίρεση κάποια μικρά σκηνοθετικά λάθη η ταινία διαθέτει άψογη εκτέλεση αλλα
και σωστές ερμηνείες.
Τέλος το σενάριο έχει διαμορφωθεί με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε να παρουσιάζει και τα θετικά και τα αρνητικά των δυο πλευρών από αμερόληπτη σκοπιά.

Ελληνικός Τίτλος: The X Files: Θέλω να Πιστέψω
Είδος: Μυστήριο, Επιστημονική φαντασία
Σκηνοθεσία: Chris Carter
Σενάριο: Frank Spotnitz, Chris Carter
Παραγωγή: Frank Spotnitz, Chris Carter
Φωτογραφία: Bill Roe
Πρωταγωνιστούν: David Duchovny,Gillian Anderson


10 Σεπτεμβρίου 1993: Το πρώτο επεισόδιο της σειράς
THE X FILES απο το δίκτυο FOX βρίσκεται στον "αέρα".

1994: Οι συντελεστές της σειράς παραλαμβάνουν το πρώτο τους
βραβείο. Αυτό είναι το βραβείο Emmy για το καλύτερο σήμα
σειράς. Θα ακολουθήσουν άλλες 140 υποψηφιότητες και 60 βραβεία.

19 Ιουνίου 1998: Η παγκόσμια πρεμιέρα της ταινίας THE X FILES
είναι γεγονός. Τα έσοδα της θα φτάσουν τα 190 εκατομμύρια και
ετσι θα τερματίσει πρώτη στο box office της εβδομάδας.

19 Μαΐου 2002: Μετά από 9 επιτυχημένες σεζόν προβάλλεται το τελευταίο
δίωρο επεισόδιο της σειράς.

2008: Η νέα ταινία "The X-Files: I Want to Believe" βρίσκεται στις αίθουσες
και περιμένει τους fans και όχι μονο, να της ρίξουν μια ματια.

Βρισκόμαστε στη χιονισμένη Virginia και παρακολουθούμε τις
έρευνες του FBI για την εξαφάνιση 12 γυναικών. Δεν θα βρει
κανεις το παραμικρό όμως και έτσι θα στραφούν όλοι στην
εμπειρία και στις γνώσεις του Fox Mulder (David Duchovny) και
της Dana Scully (Gillian Anderson). Εκείνοι με την σειρά τους θα
βασιστούν στα οράματα ενός ιερέα που όπως θα περιμέναμε δεν
είναι και πολύ φυσιολογικός. Με λίγες σταγόνες αίμα και μερικά
φτυάρια θα βρούν την μια άκρη του νήματος και έτσι θα
ξεκινήσουν να λύνουν σταδιακά το μυστήριο.

Η φετινή ταινία δεν συγκρίνεται ούτε με την ταινία του 98 ούτε
καν με κάποιο επεισόδιο της σειράς. Είναι πολύ χειρότερη.
Οι fans του μεταφυσικόμυστηριακού θα το αισθανθούν πιο έντονα
βεβαια καθώς η ταινία δεν έχει ίχνος από κάτι τέτοιο αν
εξαιρέσουμε βεβαια δυο τρία οράματα που πιο πολύ με διαταραχές
ύπνου μοιάζουν.

Οι ερμηνείες των πρωταγωνιστών είναι πολύ πρόχειρες, κάτι που
μας δείχνει ότι δεν έκαναν καλή επανάληψη στην σειρά για να
μπούν στον ρολο.

Καλή φωτογραφία και καλούτσικη σκηνοθεσία αλλα σημαντική
έλλειψη φαντασίας από τους σεναριογράφους που μάλλον σταμάτησαν
να διαβάζουν βιβλία με UFO και ξέμειναν από ιδέες.

Δεν [θέλω να πιστέψω] ότι αυτή είναι η ταινία που περιμέναμε 6 χρονια!

Ελληνικός Τίτλος: Ο σκοτεινός ιππότης
Είδος: Περιπέτεια φαντασίας
Σκηνοθεσία: Christopher Nolan
Σενάριο: Christopher Nolan, Jonathan Nolan,
Πρωταγωνιστούν: Christian Bale, Michael Caine, Heath Ledger, Gary Oldman, Aaron Eckhart
Διάρκεια: 152 λεπτά

Ο δισεκατομμυριούχος επιχειρηματίας Bruce Wayne (Christian Bale) που κρύβεται πίσω
από την μάσκα του batman σκέφτεται να
αποσυρθεί καθώς βλέπει στο πρόσωπο του νέου εισαγγελέα της Gotham Harvey Dent
έναν σπουδαίο άνθρωπο που είναι έτοιμος να
κάνει τα πάντα για να καταπολεμήσει και να εξαφανίσει την
διαφθορά και το έγκλημα από τους δρόμους της πόλης του.

Ο Joker(Heath Ledger) όμως είναι αυτός που θα φέρει το χάος σε
ολόκληρη την πόλη με οποιονδήποτε τρόπο και με όλα τα μέσα που
διαθέτει. Πρόκειται για έναν κατά συρροή ψυχοπαθή δολοφόνο που
θέλει να γίνει ο κυρίαρχος της Gotham αλλα και του παιχνιδιού Batman VS Joker.

Ο τίτλος δεν έχει μπροστά τη λέξη BATMAN παρολαυτά πρόκειται για άλλη μια ταινία βασισμένη στον υπερήρωα-δημιούργημα των Bob Kane και Bill Finger.
Ξεπερνώντας και το Batman Begins (2005) και όλες τις
προηγούμενες ταινίες του batman ο σκοτεινός ιππότης ήρθε για να
μείνει. Πολύ δύσκολα θα μπορέσει ο επόμενος batman να τον ξεπεράσει.

*Τα εντυπωσιακά σκηνικά και ειδικά εφέ συμπληρώνουν την πολύ
καλή σκηνοθεσία του Christopher Nolan.

*Το σενάριο είναι προσεκτικά μελετημένο με στοιχεια ψυχολογικού
θρίλερ και λιγότερες δόσεις εξωπραγματικού.

*Οι ερμηνείες στο σύνολο τους είναι αρκετά καλές με εκείνη του
Heath Ledger ως Joker να ξεχωρίζει.

*Ο άτυχος αυστραλός που έφυγε από την ζωή στις 22 ιανουαρίου
στην τελευταία ταινία τις καριέρας του θα υποδυθεί αψεγάδιαστα
τον Joker καλύτερα και από τον Jack Nicholson στον Batman του
1989. Με αυτή του την ερμηνεία θα είναι σίγουρα ένα από τα
μεγάλα φαβορί για το βραβείο 2ου ανδρικού ρόλου στα επόμενα
Oscar.

Ακολουθούν το επίσημο trailer τις ταινίας και ένα μικρό δείγμα
από τον Joker.

Είδος: Μιούζικαλ
Σκηνοθεσία:Phyllida Lloyd
Σενάριο:
Catherine Johnson, Benny Andersson,
Björn Ulvaeus
Πρωταγωνιστούν:
Meryl Streep, Amanda Seyfried,
Pierce Brosnan
Διάρκεια:108 λεπτά

Το επιτυχημένο μιούζικαλ mamma mia -που ήρθε φέτος και στη χωρα μας-
επιτέλους έγινε ταινία.

26 ολόκληρα χρονια μετά την διάλυση των abba οι fan τους (και όχι μονο) ξαναμαζεύονται για να δουν
την μεταφορά του mamma mia και στην μεγάλη οθόνη.
Η ταινία γυρίστηκε στις σποράδες το καλοκαίρι
του 2007 και μετά από
ένα χρόνο έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στις ελληνικές αίθουσες.

Είμαστε σε ένα πανέμορφο ελληνικό νησί και στο ξενοδοχείο Villa Donna.
Εκεί βρίσκουμε την ιδιοκτήτρια Donna Sheridan (Meryl Streep) που κάνει τις ετοιμασίες
εν όψη του γάμου της κόρης της Sophie (Amanda Seyfried) με τον Sky (Dominic Cooper).
Η Sophie σύμφωνα με τα λεγόμενα της μητέρας της έχει τρεις πιθανούς
μπαμπάδες που ζουν και οι τρεις στην άλλη άκρη της γης.
Έτσι λοιπόν αποφασίζει να τους καλέσει όλους στον γάμο της για να τους
δει από κοντά και να καταλάβει επιτέλους ποιος έχει κόρη της παντρειάς και δεν το ξέρει.
Όπως είναι φυσικό όμως δεν αρκεί αυτό το βλέμμα για να τα καταλάβει όλα και έτσι περνάει το παιχνίδι στους μπαμπάδες (Pierce Brosnan, Colin Firth, Stellan Skarsgård)..

* Μέτριες ερμηνείες από όλο το cast και ειδικά από την δύο φορες
βραβευμένη με oscar Meryl Streep.

* Κακή εκτέλεση (κυριολεκτικά) των τραγουδιών από τον πρώην πράκτορα james bond που ευτυχώς δεν κουβαλάει ακόμα τον ρόλο που τον καθιέρωσε.

* Μπερδεμένη και ερασιτεχνική σκηνοθεσία από την Phyllida Lloyd αλλα και
εξαιρετική δουλεια από τον διευθυντή φωτογραφίας Χάρη Ζαμπαρλούκο.

* Οι σεναριογράφοι χάνουν πολλές φορες την λεπτή γραμμή που διαχωρίζει το αστείο από το γελοίο και έτσι μειώνουν ακόμη περισσότερο το επίπεδο της ταινίας.

* Η μονη ευχάριστη έκπληξη είναι η Αμάντα Σέιφριντ που δίνει μια αίσθηση
ανεμελιάς και φρεσκάδας στην "βαριά" (λόγο ηλικιών) ταινία.

Το mamma mia είναι δυο ευχάριστες καλοκαιρινές ώρες σε ένα θερινό σινεμά.
Δεν μπορώ να το φανταστώ αλλιώς.

Είδος: Ρομαντική κομεντί
Σκηνοθεσία, Σενάριο: Michael Patrick King
Πρωταγωνιστούν: Sarah Jessica Parker,
Kristin Davis,
Cynthia Nixon,
Kim Cattrall,
Chris Noth
Διάρκεια:142 λεπτά


Η ταινία έχει ως κεντρικό της θέμα τον γάμο της Κάρι(Sarah Jessica Parker) με τον μεγάλο(Chris Noth).
Όλα κυλούν ομαλά ώσπου η Μιράντα θα χωρίσει και θα βάλει σε σκέψεις τον μεγάλο
που είναι έτοιμος για τον τρίτο του γάμο.
Ο γαμπρός θα το σκάσει λοιπόν και ο γάμος θα σχολάσει με άσχημο φινάλε.
Η Κάρι για άλλη μια φορά θα ζητήσει συμπαράσταση από τις φιλενάδες της για να ανακάμψει.
Ακολουθούν άλλος ένας χωρισμός,μια γεννα και πολλές τραγικές συμπτώσεις.

Όλα αυτά συνθέτουν την μεταφορά της επιτυχημένης αμερικανικης σειράς Sex and the city στην μεγάλη οθόνη.
Η ταινία δεν είναι αυτό που θα περίμεναν οι λάτρεις της σειράς,
η εμπορική της επιτυχία όμως είναι δεδομένη καθώς είναι μια ανάλαφρη ταινία με ασήκωτο τίτλο και με τεραστια προώθηση-διαφήμιση.

Στα - της ταινίας είναι οι μέτριες ερμηνείες και η έλλειψη τον βασικών χαρακτηριστικών της σειράς.
Στα + της ταινίας είναι η πένα του Κing και οι όμορφες λεπτομέρειες που ολοκληρώνουν την ταινία
αλλα λόγο του μετριου συνόλου χάνονται.

Ελληνικός Τίτλος: Ι4 Αι Φορ Λούφα & Απαλλαγή
Είδος: Κωμωδία
Σκηνοθεσία: Βασίλης Κατσίκης
Πρωταγωνιστούν:Θανάσης Τσαλτάμπασης,Κώστας Φραγκολιάς,Στάθης Παναγιωτίδης,Γιώργος Κιμούλης,Νίκος Βουρλιώτης κ.α.
Διάρκεια:126 λεπτά

Mια παρέα νεοσύλλεκτων - που ο καθένας για τους δικούς του λόγους θέλει να πάρει απαλλαγή από το στρατό- αναγκάζεται να υπηρετήσει ως Ι4. Η παρέα θα βρεθεί σε ένα ακριτικό νησί με διατεταγμένη υπηρεσία: θα πρέπει να παίξουν τους "λαγούς" και να συνυπάρξουν με τους λοκατζήδες που ετοιμάζονται για μία μεγάλη άσκηση. Οι δυσκολίες και τα απίστευτα καψόνια θα δυναμώσουν την παρέα, ενώ το χιούμορ και η εφευρετικότητα των "λαγών" θα υπερνικήσουν... τους στρατοκράτες!

Οι βοηθητικοί στο στρατό (Ι4) γίνονται ταινία, τα βάζουν με όλους και τα καταφέρνουν περίφημα. Μια ιδέα του παραγωγού Κώστα Λαμπρόπουλου για τους Γιωτάδες έρχεται στη μεγάλη οθόνη από το βραβευμένο για το ντεμπούτο του CCTV, Βασίλη Κατσίκη που υπογράφει και τη σκηνοθεσία και το σενάριο. Στην ταινία συμμετέχουν πολλοί γνωστοί ηθοποιοί (και όχι μόνο), πολλοί εξ αυτών σε ρόλους έκπληξη.

Η Λούφα και απαλλαγή, η τρίτη ταινία στη σειρά Λούφα (μετά από τις δύο ταινίες και τη σειρά του Νίκου Περάκη),φτιαγμένη από ένα ταλαντούχο νέο σκηνοθέτη είναι μια ταινία με πολύ κέφι, θανατερές ατάκες που μένει στο στόχο της και δεν ξεφεύγει με κοινωνικοπολιτικούς και άλλους προβληματισμούς. Έχοντας μια ανεξάντλητη πηγή έμπνευσης αυτή του στρατιωτικού παραλόγου κ ένα φρέσκο και ανέλπιστα απολαυστικό επιτελείο ηθοποιών καταφέρνει να δημιουργήσει πολλές σπαρταριστές σκηνές, με ξεκαρδιστικούς διάλογους και απίθανες καταστάσεις. Ακόμη και το γεγονός πως δεν ξεφεύγει από την συνηθισμένοι τακτική της χρήσης ντοπιολαλιάς των ηρώων για να βγάλει γέλιο (συνήθως είναι Κρητικός, τώρα είναι Πόντιος) δεν ενοχλεί, αλλά κάθε άλλο είναι άκρως επιτυχημένη. Στα αρνητικά της ταινίας το γεγονός πως σαν κάθε ελληνική ταινία που σέβεται τον εαυτό της προβάλει με όλη της τη δύναμη το χορηγό της, ενώ και το φινάλε ήταν κάπως άτσαλο και μάλλον κακοστημένο.

Γενικά μπορεί να μην πρόκειται για κανένα αριστούργημα και να μην διεκδικεί δάφνες ποιότητας αλλά είναι σίγουρα μια απολαυστική κωμωδία καταστάσεων με την οποία θα περάσετε πολύ πολύ ευχάριστα κ θα γελάσετε πολύ.

Ελληνικός Τίτλος: Iron Man
Είδος: Περιπέτεια, Φαντασίας
Σκηνοθεσία: Jon Favreau
Πρωταγωνιστούν:Robert Downey Jr,Jeff Bridges,Gwyneth Paltrow,Terrence Howard
Διάρκεια:126 λεπτά

O δισεκατομμυριούχος βιομήχανος - εφευρέτης - έμπορος όπλων Τόνι Σταρκ , κατά τη διάρκεια μιας επίδειξης απάγεται από τρομοκράτες στο Αφγανιστάν. Για να δραπετεύσει, κατασκευάζει μια προηγμένης τεχνολογίας πανοπλία την οποία και αποφασίζει να εξελίξει επιστρέφοντας στην Αμερική. Έχοντας αλλάξει ριζικά μετά τα γεγονότα της απαγωγής του αποφασίζει να αλλάξει τους προσωπικούς του στόχους αλλά και τους στόχους της βιομηχανίας του και με τη βοήθεια της τελειοποιημένης πλέον στολής του που τον μετατρέπει σε Iron Man και των πιστών συνεργατών του να επανορθώσει για όλες τις αδικίες που έχει κάνει.

Ο σκοτεινός και πολυδιάστατος ήρωας comic της Marvel γίνεται ένα από τα πιο αναμενόμενα blockbuster της χρονιάς. Τη σκηνοθεσία αναλαμβάνει ο Jon Favreau ενώ τον σιδερένιο άνθρωπο ενσαρκώνει μοναδικά ο Robert Downey Jr.

Το αποτέλεσμα της όλης προσπάθειας, o εντυπωσιακός αν μη τι άλλο Iron Man είναι μια υπερπαραγωγή υπερβολική σε όλα της –για υπερήρωα μιλάμε άλλωστε- με πολύ χιούμορ και καλή εξέλιξη αν και μάλλον κάτι της λείπει για να γίνει μοναδική. Για να τα πάρουμε από την αρχή η ταινία είναι βασισμένη στις έξυπνες ατάκες στη χιουμοριστική αντιμετώπιση των πραγμάτων δεν προβληματίζεται ιδιαίτερα ούτε εξηγεί και πολλά πολλά για τη γέννηση του σπουδαίου ήρωα. Γενικά καταφέρνει να διασκεδάσει, να προκαλέσει γέλιο, να κρατήσει τους θαυμαστές του ήρωα και κυρίως να διατηρήσει το ενδιαφέρον της παρά τις δύο ώρες της διάρκειας της. Το αρνητικό είναι πως ίσως να απογοητεύει λίγο λόγω της έλλειψης περισσότερων εντυπωσιακών-υπερβολικών σκηνών.

Ερμηνευτικά, εξαιρετικός ήταν ο Robert Downey Jr. που ερμηνεύει μοναδικά τον ιδιόρρυθμο Tony Stark σε κάθε έκφραση της προσωπικότητας του. Αρκετά καλός ήταν και ο μεγάλος αντίπαλος του Iron Man , Iron Monger -κατά κόσμον Jeff Bridges -που βγάζει την απαιτούμενη κακία και εγωπάθεια που απαιτεί ο ρόλος του. Τέλος καλή ήταν και η σκηνοθετική προσέγγιση του Favreau που καταφέρνει να φτιάξει μια ταινία για όλα τα γούστα που βλέπεται ευχάριστα και από θεατές λιγότερο θερμούς με τις superhero movies.

Ελληνικός Τίτλος: To μαγαζί των Θαυμάτων
Είδος: Κωμωδία, Παιδική
Σκηνοθεσία: Zach Helm
Πρωταγωνιστούν: Dustin Hoffman, Natalie Portman,Jason Bateman
Διάρκεια:93 λεπτά

Η Μόλι είναι νέα ωραία και πολλά υποσχόμενη. Είναι όμως και ανασφαλής και δειλή και φοβάται να αναλάβει οποιαδήποτε μεγάλη ευθύνη. Στα 25 της είναι υπεύθυνη στο μαγαζί μαγικών και ευφάνταστων παιχνιδιών με την παράξενη ονομασία Mr. Magorium's Wonder Emporium υπό την καθοδήγηση του ιδιοκτήτη Έντουαρτ Μαγκόριουμ. Ο κ. Έντουαρτ είναι ένας εκκεντρικός "θαυματο-παιχνιδοποιός", ο οποίος είναι ηλικίας 243 χρόνων και δεν έχει γεράσει πέρα από τα 65 του! Το μαγαζί το διατηρεί επί 114 συναπτά έτη, έφτασε όμως η ώρα να μεταδώσει το χάρισμά του στη Μόλι και να της παραχωρήσει την περιουσία του, για να αποσυρθεί ο ίδιος. Για το λόγο αυτό, προσλαμβάνει ένα λογιστή για να του πει την αξία του Emporium και να αναλύσει τα λογιστικά του, πράγμα το οποίο ο κ. Μαγκόριουμ δεν έχει κάνει ποτέ. Κ κάπως έτσι αλλάζει μαγικά η ζωή όλων…

Το Mr. Magorium’s Wonder Emporium, είναι ένα παραμύθι για τη σημασία του να ζεις τη ζωή σου και να μάθεις να πιστεύεις, ακόμα και σε αυτό που φαίνεται αδύνατο. Έτσι τουλάχιστον λέει η περιγραφή της ταινίας. Την παραγωγή της έχει αναλάβει ο δύο φορές υποψήφιος για βραβείο Όσκαρ παραγωγός των ταινιών Finding Neverland, The Cider House Rules, The Bourne Identity και Pulp Fiction, Ρίτσαρντ Γκλάντστεϊν και το σενάριο-σκηνοθεσία ο Zach Helm γνωστός από το Stranger than Fiction (2006).

Το μαγαζί των θαυμάτων του αξιαγάπητου κύριου Magorium είναι η υλοποίηση κάθε παιδικής φαντασίας για το πως πρέπει να είναι ένα κατάστημα παιχνιδιών. Κάθε όνειρο, κάθε βόλτα για παιχνίδια, κάθε δώρο έκρυβε ένα τέτοιο μαγικό κατάστημα. Σαν τέτοιο, σαν παιδικό όνειρο – παραμύθι τα καταφέρνει πολύ καλά. Καταφέρνει να δημιουργήσει ένα ονειρικό παιχνιδοκατάστημα με όμορφα οπτικά εφέ, καλή σκηνοθετική προσέγγιση και πολύ συμπαθητικούς χαρακτήρες. Όταν τα χορτάσεις αυτά όμως- και δυστυχώς τα χορταίνεις γρήγορα- αρχίζουν και τα κενά της ταινίας που χάνει κυρίως στη υπόθεση. Κάθε παραμύθι που σέβεται τον εαυτό του οφείλει να παρουσιάσει έστω μια δυο δυσκολίες παραπάνω πριν μας σερβίρει ουσιαστικά το πολυδιαφημισμένο της νόημα « Πρέπει να πιστέψεις στον εαυτό σου αλλά και γενικότερα για να πετύχεις και τα πιο απίθανα πράγματα». Περιμένοντας λοιπόν μια τέτοια εξέλιξη απογοητεύεσαι όταν όλα γίνονται εξαιρετικά γρήγορα και μένεις να σκέφτεσαi ποτε τελείωσε η ταινία , και τι εύκολα που ήταν όλα.

Οι ερμηνείες είναι αρκετά συμπαθητικές με τον Dustin Hoffman να κερδίζει τις εντυπώσεις ως ton 8aumatopoio Mr Magorium που αποφασίζει να αποσυρθεί και καταφέρνει να συγκινήσει. Η Natalie Portman ως Μολι είναι επίσης συμπαθητική χωρίς να επιτυγχάνει και κάτι εξαιρετικό.

Σε γενικές γραμμές πρόκειται για ένα γλυκό παραμύθι, ιδανικό για μικρά παιδιά που θα πιάσουν εύκολα το νόημα ή για αθεράπευτα ρομαντικούς με παιδική καρδία χωρίς να είναι σίγουρο πως θα εντυπωσιάσει τους δεύτερους.

Είδος: Θρίλερ, Φαντασία
Σκηνοθεσία-Σενάριο: Αλέξης Αλεξίου
Πρωταγωνιστούν: Γ. Κακανάκης, Σ. Γρηγοριάδου, Δ. Λαμπρόγιαννη, Αργ. Θανασούλας, Γ. Κηλαηδόνη, Ορ. Ζαφειρόπουλος
Διάρκεια: 97 λεπτά

Μια από τις μεγαλύτερες ελληνικές εκπλήξεις των τελευταίων ετών είναι το φιλμοβλαστάρι (μεγάλου μήκους) του Αλέξη Αλεξίου. Συγκεκριμένα είναι η δεύτερη του ταινία μετά από μια μικρού μήκους που είχε σκηνοθετήσει το 2001.

Η συγκεκριμένη ταινία παίζει με την δύναμη και τις ικανότητες του μυαλού. Αναδεικνύει τις σκοτεινές πλευρές του, και αποδεικνύει πως η ανθρώπινη δύναμη και η τετράγωνη λογική δεν είναι τίποτα μπροστά σε ένα αινιγματικό του παιχνίδι.

Ο πρωταγωνιστής της ταινίας έρχεται αντιμέτωπος με την πραγματικότητα και προσπαθεί ξεφεύγοντας από τα παιχνίδια του μυαλού του να ξεκαθαρίσει τα γεγονότα αλλα και να διαλευκάνει την υπόθεση εξαφάνισης της κοπέλας του που πιθανότατα να έχει και ο ίδιος εμπλακεί.

Στα + της ταινίας είναι η πολύ καλή σκηνοθεσία, η εξαιρετική αν και απλή σεναριακή ιδέα, αλλα και τα σκοτεινά κλειστοφοβικά ντεκόρ που υποστηρίζουν στο μέγιστο όλο το σενάριο.

Στα - της ταινίας είναι το στόρι το οποίο μπαίνει στην άκρη για χάρη του προβληματισμού που επιδιώκει ο σκηνοθέτης.

Είδος: Κωμωδία, Δράμα
Σκηνοθεσία: Jason Reitman
Πρωταγωνιστούν: Ellen Page,Michael Cera,Jennifer Garner,Jason Bateman
Διάρκεια: 96 λεπτά

Tι μπορεί να προκύψει από την συνεργασία ενός σχετικά καινούργιου
σκηνοθέτη, μιας πρώην stripper, μιας 20άχρονης καναδέζας και ενός -ομολογουμένως- καλού cast?
Μα φυσικά το juno, η ταινία που ήταν υποψηφια για 4 oscar.

Το "διαβολικό" μυαλό τις Diablo Cody δημιούργησε μια ταινία που αξίζει να δείτε.
Φανερώνει τα προβλήματα που συναντά η δεκαεξάχρονη Juno MacGuff (Ellen Page) όταν αποφασίζει να κρατήσει το παιδί που έχει αποκτήσει με το αγόρι-συμμαθητή της (Michael Cera). Εκείνος ανεύθυνος και στον κόσμο του δεν μπορεί να βοηθήσει και πολύ. Εκείνη σκεπτική και προβληματισμένη θα προσπαθήσει να βρει τη λύση μέσα από τις ανατροπές της ταινίας.

Ενα μεγάλο + στην ταινία εκτος του σεναρίου είναι και η ερμηνεία τις Ellen Page, η οποία χειρίστηκε πολύ σωστά τον ρολό της και φυσικά αποζημιώθηκε από την υποψηφιότητα της για oscar.

Aυτή η ταινία είναι ένα μεγάλο βήμα και για τον σκηνοθέτη της, του Jason Reitman, γιατί μετά το Thank You for Smoking κάνει τη δεύτερη του μεγάλη εμπορική-εισπρακτική επιτυχία μέσα σε λίγο χρόνο και έτσι οι μετοχές του στο χρηματιστήριο του hollywood ανεβαίνουν κατακόρυφα.

Είδος: Βιογραφική
Σκηνοθεσία: Γιάννης Σμαραγδής
Πρωταγωνιστούν:Nick Ashdon , Juan Diego Botto, Laia Marull, Λάκης Λαζόπουλος, Δήμητρα Ματσούκα
Διάρκεια:119 λεπτά

Προσπαθεια απεικονισης της ζωης του Δομηνικου Θεοτοκοπουλου, γνωστου και ως Ελ Γκρεκο. Απο την μαχομενη Κρητη, στην πιεστικη Ιταλια μεσα απο μια πονεμενη και δημιουργικη πορεια του γνωστου Ελληνα ζωγραφου. Η αγαπη και το μισος, η ζωη και ο θανατος οδηγουν στην Ισπανια οπου και θα βρεθει αντιμετωπος με την Ιερα Εξεταση.

Ειδα επιτηδες τουτη την ταινια αρκετο καιρο απο την προβολη της στους Ελληνικους κινηματογραφους. Τοσο τα τηλεοπτικα καναλια, οι εφημεριδες και το ραδιοφωνο την ειχαν επιφορτισει με πομπωδεις τιτλους και "αριστουργηματικες" κριτικες. Στην προσπαθεια μου να δω την ταινια για αυτο που ειναι, και οχι για αυτο που την προωθουν, αποφασισα την αναβολη της προβολης για καποιο ευλογο χρονικο διαστημα.

Μεχρι να φτασει το σημερινο βραδυ.

Η σκηνοθεσια του Γιαννη Σμαραγδη ειναι αργη. Πολυ αργη και σε αυτο δεν βοηθα η αφηγηση που αγκαλιαζει αρκετες σκηνες. Στα 120 λεπτα του εργου, πιστευα οτι ειχαν περασει τουλαχιστον 3 ωρες. Αυτο οφειλεται κυριως στο γεγονος οτι ο Σμαραγδης εστιαζει υπερβολικα στα προσωπα των ηθοποιων, στις εκφρασεις και στις κινησεις των, πανω στα οποια στηριζεται ολοκληρη η εξελιξη της πλοκης.

Ο διαλογος ειναι λιτος και λιγος. Ειναι δε αστειος (δυστυχως με την αρνητικη εννοια και οχι την Αριστοφανικη) σε αρκετες περιπτωσεις καθως η προσπαθεια "σοβαροφανειας" του καταληγει σε κωμικοτραγικες προτασεις που ακουγονται ακομα χειροτερα απο τις ανεκπαιδευτες εις την αγγλικην φωνες των Ελληνων ηθοποιων. Σε ορισμενες ομως περιπτωσεις ο διαλογος ειναι αρκετα σοβαρος και επιβλητικος θυμιζοντας (και οχι μονο) τον μεγιστο Καζαντζακη..

Η πλοκη εχει αρκετα κενα τα οποια η σκηνοθεσια δεν διορθωνει αφηνοντας αρκετες "ακαλυπτες" σκηνες. Εαν το προσπερασουμε αυτο, φτανουμε στην εκπληκτικη φωτογραφια του Αρη Σταυρου που ειναι σχεδον αψεγαδιαστη τοσο στις σκοτεινες με φοντο την φωτια σκηνες, οσο και στα γεματα χρωματα δωματια, καμβαδες και στολες. Κρατωντας το τελευταιο, ειναι δικαιο να υπογραμμισω την αρκετα καλη δουλεια στο τομεα των κουστουμιων.

Με βαση τα παραπανω φτανουμε στην ερμηνεια του Nick Ashdon (Ελ Γκρεκο). Δεν ξερω γιατι, αλλα ξενο ηθοποιο να υποδυεται Ελληνα ηρωα με συνεπεια, σοβαροτητα και σεβασμο, δεν μπορω να θυμηθω αλλον απο τον κυριο Anthony Quinn. Δυστυχως, συγκρινοντας τους 2 ηθοποιους, ο Nick Ashdon υποσκιαζεται απο το βουνο του πρωτου. Δεν ειναι ομως και δικαια η συγκριση καθως ο ρολος του Ζορμπα ηταν αρκετα πιο απαιτητικος. Συγκεκριμενα, ο Ashdon ειναι μεν σοβαρος και καλοστημμενος στις περισσοτερες σκηνες, εχοντας εκπληκτικη παρουσια και εκφραστικοτητα. Αποτυγχανει ομως να βγαλει αυτο το "κατι" που κρυβουν οι Κρητες και οι Ελληνες γενικοτερα. Την χαρα και την λυπη γυρω απο εναν χορο για παραδειγμα.

Κατι το οποιο οχι μονο κατεχει, αλλα διδασκει ο μεγιστος (ελαφρυ το χωμα του) Σωτηρης Μουστακας. Στον μικρο ρολο του Ιταλου ζωγραφου, πρωτου δασκαλου του Ελ Γκρεκο, Τιτιανο. Σε τοσα λιγα λεπτα, καταφερνει και ξεχωριζει ερμηνευτικα απο το υπολοιπο καστ. Θα λειψει σιγουρα στο μελλον, αυτο το ειδος ηθοποιων που σβηνει σιγα σιγα..

Μια που πιασαμε τους Ελληνες, στον ρολο της πρωτης αγαπημενης του "Ελληνα", ειναι η σαγηνευτικη Δημητρα Ματσουκα που ισως θα πρεπει καποτε να το παρει αποφαση πως το "ποιοτικο" δεν της ταιριαζει. Αποτυγχανει να αναδειξει το δραμα του ρολου της ενω η τελευταια και ισως πιο σημαντικη σκηνη της, με μια δοση υπερβολικης σιγουριας, καταληγει σε μια εκτος τοπου και χρονου ερμηνεια. θα ηθελα να την δω πιο βρωμικη, πιο ανθρωπινη και αρκετα πιο ελευθερη στο συνολο της.

Ο Λακης Λαζοπουλος στον ρολο του Νικολο, πιστου ακολουθου του Γκρεκο με μια βαρια υποσχεση στην πλατη του, με λιγα λογια στον ρολο του αλλα εντονες σκηνες (ιδιως η τελευταια του).
Μου αρεσε και ο Γιωργος Χαραλαμπιδης στον ρολο του πατερα του Γκρεκο. Γνησιος ανταρτης και πιστος στο κρητικο του χαρακτηρα του.

Συμμετειχαν και ο Λουδοβικος των Ανωγειων (ως τροβαδουρος.. τι αλλο?!), ο υπερτατος Ψαραντωνης (αδελφος του Ψαρανικου, ή αλλιως Νικου Ξυλουρη) με την μαγευτικη λυρα του, η Ντινα Κωνστα (σε εναν μουγκο ρολο), ο Γιωργος Χριστοδουλου (που επεισε στον ρολο του), ο Τασος Παλαντζιδης (που αφησε το μαγικο ταξι του για λιγο) και αλλοι πολλοι.

Για το τελος κρατησα τον Juan Diego Botto ή αλλιως τον καποτε παπα και νυν μεγα Εξεταστη της Ιερας Εξετασης ονοματι Nino de Guevara. Μια φιλικη σχεση που γεννιεται οταν ο Ισπανος παπας βλεπει αγγελους γυρω απο τον Ελ Γκρεκο οταν ζωγραφιζει. Μια αγωνιωδης προσπαθεια να μεινει πιστος στα καθηκοντα της Ιερας Εξετασης, να προοδευσει ριχνοντας στην πυρα εκατονταδες αθωους. Παντα ομως καιει τον Γκεβαρα, ενα ουσιωδες ερωτημα. Αυτος ο τολμηρος Ελληνας ζωγραφος, ευλογημενος απο τους αγγελους, που αιρετικα μετατρεπει ανθρωπους του δρομου σε Αγιους μεσω ενος καμβα, πως βλεπει αραγε τον Ισπανο εξεταστη? Ειναι και αυτος ενας αγιος? Ο Juan Diego Botto ειναι απολαυστικος. Ο χαρακτηρας του ειναι καλογραμμενος και η μεταβαση απο τον φιλικο παπα, στον εχθρικο Εξεταστη, απο την φιλια στα ορια του κορτε σε ενα παιχνιδι σκακιου με τον Ελληνα ζωγραφο, πειθει. Ζεστος και φιλικος, σκληρος ψυχρος και απανθρωπος. Καταφερνει και τα μοιραζει ισοποσα στον χαρακτηρα του και για αυτο ισως αποτελει και εναν απο τους σημαντικους λογους να δει καποιος αυτη την ταινια.

Σαν υστερογραφο, η ερμηνεια της Laia Marull στον ρολο της δευτερης αγαπημενης του Ελ Γκρεκο καθως και μητερα του γιου του, Jeronima De las Cuevas. Αρκετα δραματικη, ντροπαλη στην αρχη, σκληρη και "μητερα" στο τελος αλλα παντα ερωτευμενη με τον πεισματαρη Ελληνα. Επεισε και ξεχωρισε σαν γυναικεια ερμηνεια.

Μου αρεσε η Ελληνικη, Ιταλικη και Ισπανικη γλωσσα του εργου. Με κουρασε η επιμονη στην Αγγλικη.

Σιγουρα δεν ειναι η πιο καλη Ελληνικη παραγωγη ολων των εποχων οπως πολυδιαφημιστηκε. Σιγουρα δεν ειναι η πιο καλη Ελληνικη ταινια.

Ομως αξιζει την προσοχη σας, οχι για να μαθετε κατι για τον Ελ Γκρεκο - δεν θα μαθετε καθως η ταινια εμβαθυνει στα εργα του Δομηνικου Θεοτοκοπουλου και στην σημασια των οσο αφηνει μια ακριδα το αποτυπωμα της πανω σε τσιμεντο - αλλα, για να απολαυσετε καποιες αρκετα καλες σκηνες, καποιες υπεροχες ερμηνειες, την μικρης διαρκειας εκπληκτικη Κρητη, την υπεροχη φωτογραφια και για να τιμησετε τον Σωτηρη Μουστακα στο τελευταιο εργο της ζωης του.

Με παρεα ζωγραφους και ποιητες, θρησκευομενους και βλασφημους. Κρασι κοκκινο για το 6,5/10 που αξιζει η ταινια κατα την ταπεινοτατη γνωμη μου.

Ελληνικός Τίτλος: 21
Είδος: Περιπέτεια
Σκηνοθεσία: Robert Luketic
Πρωταγωνιστούν:Jim Sturgess, Kevin Spacey, Kate Bosworth, Laurence Fishburne
Διάρκεια:123 λεπτά

Η ταινία 21 μας παρουσιάζει την αληθινή ιστορία μια ομάδας φοιτητών του MIT που ξετίναξαν ένα καζίνο του Las Vegas...

Πρώτα απ'ολα να πούμε ότι η ταινία έμοιαζε να θέλει να γίνει το νέο Ocean Eleven εν κατακλείδι αλλά τελικά πιο πολύ φέρνει σε μια νεανική ταινία. Μόνο που αυτή την φορά δεν εκτυλίσσεται στην αυλή ενώ σχολεία αλλα σε ένα καζίνο. Κακόμοιρος νέος που έκανε παρέα με geek άτομα ξεφεύγει και γίνεται "μουράτο" πρόσωπο που συχνάζει σε σουίτες των πιο luxury ξενοδοχείων ενώ το βράδυ θα βρίσκεται στα πιο ιν κλαμπ. Φυσικά θα βάλει σκοπό να κατακτήσει την καρδιά της πιο όμορφης κοπέλας στο ΜΙΤ ενώ πολύ γρήγορα θα ζήσει το American Dream.

Γνώμη μου θα ήταν καλύτερα αν μας έδειχνα περισσότερη δράση σχετικά με την κομπίνα που διοργανώνουν καθώς και λιγότερες νεανικές καταστάσεις.

Στις ερμηνείες θα σταθώ στον Jim Sturgess ο οποίος είναι για άλλη μια φορά εξαιρετικός. Σίγουρα έχει πολλά να δώσει. Ο Kevin Spacey θα μπορούσε να ήταν καλύτερος ενώ η Kate Bosworth γέμιζε την ταινία μόνο με την παρουσία της καθώς η ερμηνεία της ήταν πολύ φλατ. Και για το τέλος να πούμε ότι ο Laurence Fishburne στάθηκε αρκετά καλά στον ρόλο του.

Όσο για την σκηνοθεσία ο Robert Luketic ήταν απλά ικανοποιητικός και σε αρκετές φορές μας έδωσε εκπληκτικά πλάνα από το Las Vegas. Πιστεύω ότι θα αποδώσει καλύτερα αν ξεφύγει από ταινίες τύπου Monster-in-Law και Legally Blonde...

Σε γενικές γραμμές να πούμε ότι ήταν μια καλή ταινία που δεν της φάνηκε καθόλου ότι διαρκεί δύο ώρες. Θα περάσετε ευχάριστα αν την δείτε απλά δεν είναι μια νέα ταινία που θα μείνει καιρό.